Ummi,

Malam ini, Im tak pandang langit. Tak mencari bulan di balik awan. Tak melihat bintang mahupun buruj. Anak-anak di KL bersama Ara. Rindu.

Im kesiankan Ara. Hari-hari yang di lalui tentu menyeksakan. Im tak tahu cara untuk atasi semua ini. Boleh Ummi ajar? Im tak mampu lagi melawan.

Im solat. Im menangis minta ampun berkali-kali; teresak-esak. Beban terasa ringan tapi Im masih buntu. Rumah sunyi sepi. Im rindu anak-anak.

Im tak nak lukakan hati Ara. Im tak nak susahkan dia. Im tahu dia penat melayan emosi Im yang tak terurus,  penuh kekacauan. Dia penat, Ummi.